Αυτό που απομένει

Με ενδιαφέρει η στιγμή που ένας τόπος παύει να είναι συγκεκριμένος και γίνεται δομή. Αφαιρώ το χρώμα γιατί το χρώμα ονομάζει: λέει εποχή, ώρα, χώρα. Χωρίς αυτό, ό,τι απομένει είναι βάρος και κατεύθυνση.

Αφήνω το υλικό να πέσει. Δεν διορθώνω τις γραμμές που κατεβαίνουν. Ό,τι χτίζεται όρθιο υπακούει τελικά στη βαρύτητα, και προτιμώ αυτό να το κάνει το ίδιο το χρώμα παρά να το περιγράψω εγώ.

Οι χώροι μου είναι άδειοι από ανθρώπους, αλλά όχι από ανθρώπινη παρουσία. Τα πάντα εκεί είναι φτιαγμένα από κάποιον που έφυγε. Αυτό δεν το βλέπω ως απώλεια. Το βλέπω ως τη φυσιολογική διάρκεια των πραγμάτων που μας επιβιώνουν.

Δουλεύω στο όριο όπου η αναγνώριση αρχίζει να χάνεται. Εκεί ο θεατής σταματά να ψάχνει πού είναι, και αρχίζει να θυμάται.